Op woensdag 19 november vierden we de laatste van de drie vespers in het teken van herdenken en voleinding. Ons jaarthema ‘Ken je mij’ was een onmiskenbaar deel van deze vespers. Tijdens deze laatste vesper werd het volgende gedicht uitgesproken.
Bij psalm 23
Die ons kent
Die ons kent, die ons weet,
warme moederomarmingvoorbij de dood;
onze tranen van fel verdriet, onze tranen van volle vreugde,
onze halflege beker, ons halfvolle glas,
onze doodsvallei, onze bergen van blijdschap.
Kennen weet in en voorbij de tijd,
kennen heeft geen verleden,
kennen is altijd nu, leven voorbij de dood, de dood voorbij.
Die ons kent, die ons weet, ver voorbij doodse duisternis;
in ons klimmen der jaren, in onze dagen van dalen,
in onze verdorde velden, in onze bloeiende weiden,
in ons bitter kruid, in onze zoete zomerbloemen.
Kennen weet in en voorbij de tijd,
kennen heeft geen verleden,
kennen is altijd nu, leven voorbij de dood, de dood voorbij.
Die ons kent, die ons weet, ons eindeloos doorgrondt;
onze mijmerpijn en verdronken tranen,
onze geredde levenslichte herinneringen,
onze graven met oude namen,
onze nieuwe namen op witte stenen,
onze dagen van donkere donderwolken,
onze zonovergoten zomerochtendparadijzen.
Kennen weet in en voorbij de tijd,
kennen heeft geen verleden,
kennen is altijd nu, leven voorbij de dood, de dood voorbij.
Henk van ter Meij
