Vlakbij het dorp Jorwerd nabij Leeuwarden bevindt zich sinds een jaar of drie het klooster Westerhûs, gedragen door de Nijkleaster-kloostergemeenschap. Met een groep collega-voorgangers was ik daar afgelopen weekend. Om bij te praten maar vooral ook om enkele dagen opgenomen te worden in het ritme van deze gemeenschap die ook de status heeft van een gemeente binnen de PKN.
Op zondagmorgen liepen we na de stiltemeditatie in een half uur naar de kerk van Jorwerd. Nevel stond op de velden, zwak kwam de zon al door. Een zwanenpaartje scharrelde vlak langs het pad. Er bleek een levensvatbare gemeente aanwezig in de kerk, gedragen vanuit het klooster. Geraakt werd ik door een tekst van de Friese dichter Eppie Dam getiteld ‘Huis om stil te zijn’. Die was in het Fries en Nederlands in het koor van de kerk te lezen. In deze tekst wordt voor mij verwoord wat liturgie is of kan zijn:
Huis om stil te zijn
Uit straten ronkend en rumoerig
heb ik een weg, een plek gezocht;
ik vond, het hart beklemd en roerig,
een huis gebouwd uit ademtocht.
Uit woordenvloed ben ik gekomen,
genaderd tot de bron van rust;
niet om er zomaar weg te dromen
maar stil te zijn naar hartelust.
Hier klinkt de taal niet angstaanjagend
en daal ik tot mijn wezen in,
in stilte die bevrijdt, ontwapent:
een stem die spreekt van dieper zin.
Het veilig masker mag doormidden,
ik toon mezelf een waar gezicht;
terwijl – geopend – handen bidden:
ontvangend, weerloos, vederlicht.
Ik voel me als herdacht, herboren –
het eelt, de ziel opnieuw doorbloed;
ik ga, weer mens als ooit tevoren,
de wereld anders tegemoet.
Erik van Halsema
